Bezuinigen op slecht nieuws

De krant brengt de leugen in het land, dat is al een heel oud gezegde. Iedereen die ook maar een beetje kans maakt om in de media zijn verhaal te moeten doen, krijgt acuut een mediatraining aangeboden. Ik weet nu waarom.

Toen ik mij vanmiddag in de Tarwewijk zomaar op straat durfde begeven, stormden er twee jongens van TV Rijnmond op me af.
‘Mevrouw, mogen we u iets vragen? Woont u in de Tarwewijk?’
Ik zag mijn kans schoon om op op TV te vertellen dat ik daar inderdaad al 4 jaar met veel plezier woon en stemde toe.
En ja hoor: ‘Mevrouw, hoe vindt u het om hier te wonen?’

Het hoogste punt

Met een heeeuul stoere hijskraan is het portaal voor de toegang naar het dakterras omhoog getakeld. Daarmee is een mijlpaal bereikt: het hoogste punt! Het ziet eruit als een soort ‘poort naar de hemel’. Inmiddels hebben we, met onze benen in het trapgat bungelend, ons eerste bakkie koffie op het ‘dakterras’ gedronken! Heerlijk in de lentezon, we voelen ons gezegend!

Toiletbril dicht, a.u.b!

We genieten van het klussen! Zelfs degenen die er het meest tegenop zagen, zijn nu vrolijke en fanatieke klussers. Omdat we allemaal ook gewoon nog onze baan, studie of gezin hebben, blijft er weinig tijd over voor andere dingen, dat maakt het soms wel zwaar. Vandaar dat onze wc er niet zo schoon uitziet…

Gatenkaas

Afgelopen week zijn er op de bovenste twee verdiepingen doorbraken gemaakt van het ene pand naar het andere. Ook is er een stuk vloer uitgebroken, daar waar uiteindelijk het nieuwe trapgat moet komen. Het resultaat is een heerlijke gatenkaas.

Alle deuren open!

 

Na een periode van veel regelen, bedenken en dromen, heeft God de laatste deur naar het Samenhuis geopend! Na een bezoekje aan de notaris togen we met twee handen vol sleutels naar ons eigen Samenhuis! Er zitten nu nog vier voordeuren in (de stalen deuren zijn inmiddels vervangen), dat wordt er straks één.

Boerenkool voor nummer 42

We zullen maar met de deur in huis vallen: 21 december gaan we naar de notaris en krijgen we de sleutel van Millinxstraat 42! De gemeente heeft voor ons de huisnummers Millinxstraat 42A, 42B, 44A en 44 B samengevoegd tot één huis met nummer 42. En dat niet alleen. Rotterdam heeft een zeer streng beleid tegen huisjesmelkers. Veel mensen op een adres is een van de symptomen daarvan. Om nu te voorkomen dat er om de haverklap een interventieteam op de stoep staat als we straks met z’n tienen in het Samenhuis wonen, krijgt Millinxstraat 42 een aantekening in de Gemeentelijke Basis Administratie dat we een goedaardige woongroep zijn. Of zoiets.

Van krot naar keurig

Nu ziet het er nog zo uit…

Op de nieuwe pagina ‘plattegronden’, bovenaan de site, vind je de tekeningen van de nieuwe situatie.

Presentie – de betekenis van Samenhuis Ernaast

Nu het moment van de sleuteloverdracht van het Samenhuis steeds dichterbij komt (al durven we nog geen datum te noemen), willen we dit blog wijden aan het waarom en hoe van Samenhuis Ernaast.

We zijn in deze tijd druk bezig met zaken als een hypotheek, taxatie of bouwvergunning. We denken na over inrichting, keukens, een dakterras. Als we de sleutel van het huis krijgen, gaan we slopen, alles vernieuwen en er een warm, gezellig thuis van maken.

En dan? Wordt het Samenhuis een buurthuiskamer? Gaan we open maaltijden organiseren? Een kinderclub starten? Een naaiochtend voor vrouwen? Jongeren opvangen? Waarschijnlijk niet.

mini migratie

Aan het begin van de zomervakantie begon de grote uittocht van Turken en Marokkanen. Veel van hen gaan om het jaar de hele zomer naar hun land van herkomst. Zo bleven wij met de Surinamers en Antillianen over. Met het zomercarnaval werd in het centrum de ‘Battle of the drums’ gehouden, waar ook de brassband uit de Millinxbuurt aan mee deed. Han grapte: ‘Dit is de perfecte dag om je huis te verkopen aan een Nederlander. Je ziet alleen nog maar blank op straat.’

In de laatste week van de zomervakantie verschijnen alle auto’s met dakkoffer weer, iedereen is weer terug. De spreekwoordelijke ‘turkenbusjes’, voor de grote gezinnen van de eerste gastarbeiders, zijn overigens al lang uit de mode. Onze jonge Turkse en Marokkaanse buren hebben allemaal maar twee of drie kinderen.

Geef elkaar de rechtervoet…

De voeten van Monica, Han en Sophie worden gewassen

‘Geef elkaar de rechtervoet en geef antwoord op de volgende vraag: Timo, verklaar jij Han, Tomas, Sophie, Monica, Leonie, Adeleida en Dennis aan te nemen tot uw wettige huisgenoten en belooft u getrouw alle plichten te zullen vervullen, die door de belofte van toewijding aan onze huiselijke staat zullen worden verboden? Wat is daarop uw antwoord?’